Hoe de tachtig jarige oorlog en het beleg van Brussel bepalend was voor de keuzes van mijn voorvader Cornelis en het verdrag van Arras voor mijn voorvader Severin

Susanna de Canteleu trouwde dus met Gerrit Jansz van der Gracht, elfde generatie. We vervolgen dus met haar vader Claes de Canteleu, twaalfde generatie.

Generatie 12

Claes de Canteleu was geboren op 18 maart 1612 in Amsterdam, getrouwd met Anna Benne, geboren in 1618 in Colchester, Engeland. Zij hadden 3 dochters en een zoon.

Anna was de dochter van Thomas Benne, een bierbrouwer uit Colchester die een pub begon in Amsterdam.

Claes de Canteleu was zilversmid en maker van gedreven servieswerk. Hij ging dus in 1658 failliet en werd geholpen door zijn toekomstige schoonzoon en echtgenoot van Susanne, Gerrit.

Vanaf 1667 is de naam van zilversmid Claes te vinden in de protocollen van Naarden en op 14 juni 1673 kwam hij met attestatie als zilversmid in Hoorn.

Generatie 13

De vader van Claes was Cornelis de Canteleu, in 1567 in Brussel geboren en getrouwd 1601 in Amsterdam met Susanne Jacobs van Schagen, geboren in 1577. Zij hadden 4 zonen en 1 dochter.

Cornelis de Canteleu was goudsmid en verhuisde naar Amsterdam. In september 1584 was het beleg van Brussel, deze tijd was ook de tachtigjarige oorlog en 10 maart 1585 werd de stad overgegeven aan de Spanjaarden waarna de protestanten de keus kregen te vertrekken of tot het  katholieke geloof terug te keren. Ik neem aan dat Cornelis een van de vele protestanten was die vertrok naar Amsterdam.

Generatie 14

Nicolaas de Canteleu, geboren in 1530 in Brussel, getrouwd met Barbe van der Plassche, geboren in1535 in Brussel. Ze hadden 1 zoon. Hij was goudsmid.

Generatie 15

Severin de Canteleu, geboren in 1502 in Canteleu in Frankrijk, getrouwd met Mahaut de Mottenghien, geboren in 1502 in Frankrijk. Zij hadden 1 zoon.

Severin was Heer van Seronville en Viefville in Ponthieu, Frankrijk. Hij zou op een landgoed hebben gewoond van zo'n 90 hectare, onder lease van de abdij van Saint Tiquier.

Blijkbaar waren er al in 1482 problemen ontstaan door het verdrag van Arras waardoor Ponthieu weer Frans eigendom werd en zou Severin in 1522 vertrokken zijn naar Brussel.

Verdrag van Arras (1482)

Het Verdrag van Arras werd op 23 december 1482 te Arras ondertekend door koning Lodewijk XI van Frankrijk en aartshertog Maximiliaan I van Habsburg als erfgenaam van de Bourgondische Nederlanden in de loop van de Bourgondische opvolgingscrisis.

De hertogen van het Huis Valois-Bourgondië , een cadettentak van het Franse koningshuis van Valois , hadden geregeerd over een aanzienlijk aantal gebieden aan beide zijden van de grens tussen het Koninkrijk Frankrijk en het Heilige Roomse Rijk . Toen de laatste Bourgondische hertog Karel de Stoute stierf in de Slag bij Nancy op 5 januari 1477, werden zijn gebieden in Frankrijk, inclusief Bourgondië , Vlaanderen , Artois en Picardië als teruggekeerde leengoederen ingenomen door de Franse koning. Voor zijn dood had Karel echter een regeling getroffen met keizer Frederik III van Habsburghet huwelijk van hun kinderen Maria de Rijke en aartshertog Maximiliaan, dat plaatsvond op 19 augustus 1477.

Maximiliaan aarzelde niet om het erfgoed van zijn vrouw te verdedigen, met als hoogtepunt de Slag om Guinegate in 1479 , waar hij de troepen van koning Lodewijk XI versloeg. Echter, nadat Maria van Bourgondië op 27 maart 1482 stierf en de erfenis van haar vader aan Filips, hun zoon, naliet, moest Maximiliaan het hoofd bieden aan moeilijkheden om te zegevieren als een geaccepteerd regent voor hun zoon. Om het conflict met Frankrijk op te lossen, stemde hij er door het Verdrag van Arras mee in om zijn dochter, aartshertogin Margaretha van Oostenrijk , te trouwen met de Dauphin van Frankrijk , de latere koning Karel VIII , en het keizerlijke graafschap Bourgondië als bruidsschat aan de Franse kroon te geven. Frankrijk behield de meeste van zijn Bourgondische koninkrijkjes, behalve de welgesteldenGraafschap van Vlaanderen , dat aan Maximiliaan overging (maar al snel in opstand kwam tegen de aartshertog ).

Hoewel de verloving later werd afgezegd en Karel VIII zou trouwen met hertogin Anna van Bretagne , bleef het Bourgondische erfdeel in feite onder Franse controle en kwam daarmee voor eens en voor altijd een einde aan de droom van een Bourgondisch koninkrijk of een onafhankelijk hertogdom van Bourgondië. Maximiliaan bleef echter ontevreden over de overeenkomst en dwong koning Karel VIII in 1493 het Verdrag van Senlis te ondertekenen , waardoor hij het graafschap Bourgondië en de Franse graafschappen Charolais en Artois opnieuw verwierf.